fa-IR
اندونزی، هدف جدید گوگل در پروژه اینترنت جهانی

اندونزی، هدف جدید گوگل در پروژه اینترنت جهانی

اندونزی به عنوان مرحله جدید آزمایش و سپس اجرای پروژه اینترنتی گوگل اعلام شده است، پروژه‌ای که هدف از آن تأمین پوشش جهانی اینترنت عنوان می‌شود.
قرار است بالون‌های اینترنتی گوگل مرحله دیگر برنامه این شرکت را با قرار گرفتن در استراتوسفر جو زمین بر فراز اندونزی آغاز کنند.
بر اساس اعلام سازمان مرکزی اطلاعات آمریکا (سیا)، حدود دویست و پنجاه میلیون نفر در کشور اندونزی که از حدود هفده هزار جزیره تشکیل شده است، زندگی می‌کنند و از این تعداد، تنها چهل و دو میلیون نفر به اینترنت دسترسی دارند.
گوگل قصد دارد پروژه دوساله خود را موسوم به «لون» Loon برای عرضه اینترنت جهانی، از طریق ارسال سیگنال‌های اینترنتی پرسرعت از مجموعه‌ای از بالون‌های هلیومی عملی کند که در فاصله شصت هزار فوتی زمین قرار می‌گیرند. گفته می‌شود درآمدهای حاصل از تبلیغات دیجیتالی گوگل منبع اصلی تأمین مالی این پروژه هستند.
پروژه لون هنوز در حال آزمایش فناوری آن است و بنابراین هنوز هیچ برآوردی در خصوص زمان فروش خدمات اینترنتی به شخصیت‌های حقیقی و حقوقی که در برد بالون‌ها قرار دارند، وجود ندارد.
در صورت اجرای پروژه گوگل در اندونزی، فروش خدمات دسترسی به اینترنت در این کشور که حدود سیصد و نوزده میلیون شماره تلفن همراه در آن وجود دارد، از طریق ارائه‌دهندگان خدمات بی‌سیم انجام می‌شود و صدها بالون گوگل به عنوان برج‌های تلفن همراه در آسمان عمل می‌کنند.
این پروژه تاکنون در نیوزیلند، استرالیا و مناطق دورافتاده در کالیفرنیا و برزیل آزمایش شده است و اندونزی به‌واسطه گستردگی و موقعیت جغرافیایی آن، گام مهمی در این پروژه محسوب می‌شود.
پروژه عرضه اینترنت جهانی شرکت گوگل به‌گونه‌ای است که با استفاده از یک فرآیند خودکار، در هر ۱۵ دقیقه امکان ارسال یک بالن به هوا را دارد.
پروژه لون سال ۲۰۱۱ توسط یکی از بخش‌های نسبتاً مخفی شرکت گوگل آغاز شد. این شرکت نخستین بار در ژوئن ۲۰۱۳ در پی ارسال ۳۰ بالن پلاستیکی به هوا در نیوزیلند، از این پروژه پرده‌برداری کرد. هر یک از این بالن‌های پرفشار سبک‌تر از هوا، اقلامی را به شرح زیر، با خود به جو زمین می‌برند:

• دو دستگاه گیرنده و فرستنده رادیویی فعال برای تبادل اطلاعات و یک دستگاه اضافی برای پشتیبانی

• یک کامپیوتر برای پرواز و یک مسیریاب GPS

• یک سیستم کنترل ارتفاع به‌منظور جابه‌جایی عمودی و قرار گرفتن در مسیر باد

• پنل‌های خورشیدی برای تأمین توان مورد نیاز تجهیزات

نمونه‌های اولیه این بالن‌ها امکان برقراری ارتباط با سرعت ۳G را فراهم می‌کردند؛ اما اکنون نمونه‌های جدید بالن‌ها قادر به حمل تجهیزاتی هستند که امکان تبادل ۱۰ مگابیت اطلاعات را در هر ثانیه فراهم می‌کنند. این در حالی است که سرعت میانگین اتصال ۴G فرضاً در انگلیس در حدود ۱۵ مگابیت در ثانیه است.
بالن‌های اولیه تنها ۵ تا ۱۰ روز در هوا باقی می‌ماندند؛ اما بالن‌های جدید قادرند تا ۱۸۷ روز به حرکت خود در آسمان ادامه دهند. همچنین در ابتدا برای ارسال هر بالن به هوا، ۱۴ نفر/ساعت نیرو لازم بود، اما اکنون با استفاده از یک فرآیند خودکار در هر ۱۵ دقیقه یک بالن به هوا ارسال می‌شود.
بر اساس اعلام گوگل، لازم است حداقل ۳۰۰ بالن در یک ساختار حلقه‌ای دور کره زمین قرار گیرند تا در منطقه زیرین آن‌ها روی زمین امکان دسترسی مستمر و پایدار به اینترنت فراهم باشد؛ چراکه هر بالن در حدود ۴۰ کیلومترمربع را تحت پوشش قرار می‌دهد.
یک بالن پرفشار درواقع کیسه‌ای از جنس پلاستیک است که قابلیت نگهداری گازهای سبک‌تر از هوا را تحت‌فشار بسیار زیاد و بدون هرگونه تغییر شکل دارد. ایده اولیه استفاده از این بالن‌ها برای اولین بار توسط نیروی هوایی آمریکا در دهه ۱۹۵۰ میلادی با استفاده از صفحه‌ای از جنس پلی‌استر موسوم به Mylar مطرح شد.
چندی پیش اولین مرحله کاربردی این پروژه موفق به پوشش اینترنت پرسرعت برای ساکنان کشور سریلانکا شد.
تاکنون سه شبکه موبایل از کشور اندونزی و همچنین کشور سریلانکا برای مشارکت در این پروژه با گوگل وارد قرارداد شدند.
اخیراً ناسا نیز تحقیقاتی را در رابطه با بالن‌های پرفشار انجام داد و اعلام کرد که این بالن‌ها روزی در اتمسفر مریخ به کار گرفته خواهند شد.
به گفته گوگل، تأمین دسترسی جهانی به اینترنت از طریق پروژه Loon بسیار ارزان‌تر از کابل‌های فیبر نوری تمام می‌شود.