fa-IR
کاله، چه‌طور کاله شد

کاله، چه‌طور کاله شد

۶۱ ساله و اهل آمل، و نتیجه‌ی یک عمر کار و تلاش بی‌وقفه و خلاقانه است. اعتقاد دارد «این کشور نیازمند تولید و صنعت است. ما چند دانشگاه صنعتی داریم بدون این که صنعت داشته باشیم و یا به آن اهمیت بدهیم.»

درگفته‌های او هزاران نکته است. از شکست و تلخ کامی می‌گوید، از تدریس خصوصی و پرداخت دست‌مزد کارگران با درآمد تدریس. از ناهمراهی‌ها، نامرادی‌ها ومهم تر از همه بی‌اعتنایی خودش به ناهمواری‌های راه می‌گوید.

سلیمانی، موسس شرکت کاله، نمونه یک کارآفرین ایرانی است. فکر و ایده‌ی نو را در تولید به کار انداخته و به دنبال منابع مالی و تجهیز رفته، خطر را پذیرفته و جانانه تلاش کرده تا توانسته است موفقیت را در آغوش بگیرد. حال که اندکی گشایش ملی پیدا کرده، فرصتی را برای دیدن و کاویدن از دست نمی‌دهد. به این‌جا و آن‌جا می‌رود تا از روند‌های مشابه در کشورهایی که در این حوزه‌ها جلوترند خبر بگیرد. نمایشگاه‌های صنعت مربوط به شرکتش را از دست نمی‌دهد. کتاب‌های مدیریتی می‌خواند. با مشاوران مدیریت نیز بیگانه نیست. از آموزه‌های مدیریت به خوبی استفاده می‌کند. مجموعه فراورده‌هایی که زیر نظر او تولید و پخش می‌شوند بسیار متنوع است طوری‌که گاه نگران می‌شویم آیا این همه تنوع گرفتاری‌زا نیست.

غلامعلی سلیمانی متولد ۲۵ خرداد ۱۳۲۵ است؛‌ دوره دبستان و دبیرستان را درآمل گذرانده و بعد در تهران ساکن شده‌است. دو سال پشت کنکور متوقف شده اما بالاخره وارد دانشگاه ملی شده و ریاضی خوانده‌است. از سال دوم دانشگاه همزمان با دانشجویی مشغول به کار شده و شهریه دانشگاه را خودش پرداخته است که پدرم بابت این موضوع یک سال با او قهر کرد. از سال سوم و چهارم هم اولین کسی بود که به دانشگاه ملی شهریه نداد! می‌گوید «خدا رحمت کند پروفسور پویان را که می‌گفت: چرا شهریه نمی‌دهی؟ گفتم: پول ندارم چه کار کنم، حاضر نیستم کار کنم و پول شهریه بدهم. با این همه پول نفت چه اثری دارد که من شهریه بپردازم یا نپردازم؟ گفت: سال قبل چه کار کردی؟ گفتم: سال قبل از بانک گرفتم. گفت: چرا الان نمی‌گیری؟ گفتم: صلاح نمی‌بینم، حالا من باید بمانم یا بروم؟ گفت: بمان. بعد گفتم: استاد شما ماهیانه سی‌صد تومان به دانشجویان پرداخت می‌کنید. امکان دارد به من هم این پول را بدهید؟ گفت: نمی‌دانم تو آمدی شهریه بپردازی یا شهریه بگیری؟ با این وجود پذیرفت ماهیانه آن سی‌صد تومان را به من نیز بپردازد.»

در دوران سربازی هم کار کرد. یک روز در دانش‌سرا درس می‌داد و بقیه‌ی روز‌ها را هم تدریس خصوصی می‌کرد. «همان روز‌ها شرکتی راه انداختیم و تلاش کردیم پروفورم بفروشیم. سفارت‌های مختلف می‌رفتیم و نشانی به دست می‌آوردیم. آن زمان پروفورم را بیش‌تر برای اقلامی می‌خواستند که در ساختمان به کار می‌رفت»

از سال ۵۰ تا ۵۷ که به صورت جدی کار را شروع کرد، دو شرکت تاسیس کرد. یکی همان شرکت پروفورم و شرکت دیگری هم به نام مارکتینگ سرویس. اند. ریسرچ که با یک آمریکایی و یک هندی تاسیس کرده بود. این شرکت درآمدی داشت و هزینه‌های شرکت دیگر را نیز جبران می‌کرد و برای بقیه‌ی مخارج هم از بانک وام می‌گرفت. در هیاهوی پیروزی انقلاب اسلامی ایران، ‌آن دو شریک از ایران به کشور خودشان بازمی‌گردند و با این اتفاق شرکت‌ها عملا سودآوری خود را از دست می‌دهند. سلیمانی تصمیم می‌گیرد با تدریس خصوصی هم امور خود را بگذراند و هم حقوق کارمندان را بدهد.
یوسفی تعریف می‌کند: سال ۱۳۵۶، در مکان فعلی شرکت کاله کارم را شروع کردم. این جا مال خواهرم بود، می‌خواستند این جا را ماهی هفده تومان اجاره بدهند. به خواهرم پیشنهاد دادم این مکان را ماهی بیست تومان اجاره کنم. گفتند: مگر تو پول داری؟ چه‌طور می‌توانی این کرایه را بپردازی؟ گفتم: نه، اما کار می‌کنم، پول در می‌آورم و کرایه شما را می‌پردازم.

بالاخره همین مکانی را که امروز می‌بینید از خواهرم اجاره کردم و از صفر شروع کردم . پخش سوسیس و کالباس را با شرکت کالباس‌سازی گیلان آغاز کردم. قضیه از این قرار بود که آن زمان پودر سیر کیلویی ۲۸ تومان بود و ما از چین پروفورم گرفته بودیم کیلویی هفت تومان. حتی هفت هزار تومان هم نداشتم که یک تن پودر سیر بیاورم و کار را راه بیندازم. شرکت گیلان قبول کرد پنج تن درخواست بدهد و ما پنج تن برایش آوردیم و به آن‌ها تحویل دادیم. بعد یک روز مدیر شرکت گیلان آمد و گفت الا و بلا باید با من کار کنی. گفتم: من خودم شرکت دارم. گفت: تو آدم پی‌گیر و سالمی هستی؛ دو سال و نیم حداقل هفته‌ای دو مرتبه به من زنگ زدی که یک تن یا پنج تن پودر سیر بفروشی. به خاطر این کار و پی‌گیری‌هایت حتما باید با من کار کنی. گفتم: من شرکت دارم. خودم کار می‌کنم دلیلی ندارد آن را ول کنم. البته وضعمان هم خوب نبود. گفت: نه، حتما باید با من کار کنید. در نهایت با آنها به توافق رسیدیم که با هم همین‌جا پنجاه‌پنجاه کار کنیم. قرار شد پخش گیلان را راه بیندازیم، در ضمن خرید موادشان را از خارج و داخل تامین کنم. قرار شد ماهی ده هزار تومان به من بدهند. دو سه ماهی که گذشت گفتند نمی‌خواهیم در پخش با شما شریک باشیم.

مدت دو ماهی که آن جا بودم تولید کارخانه سه برابر شد. قبلا هر روز چهار تن تولید می‌کردند، اما ما چهار تن را به دوازده تن رساندیم. قبل از آن یک وانت جنس می‌آوردیم قرار بود یک هفته‌ای بفروشیم، اما هر روز یک کامیون جنس می‌آمد و ما  می‌فروختیم. کارگرها را تشویق می‌کردم روز و شب کار کنند و دست‌مزدشان را هم خودم می‌دادم. آن طرف در پخش سود می‌بردم و روزی پنج تومان یا ده تومان به کارگرها می‌دادم و آن‌ها هم می‌ماندند و کار می‌کردند. میکائیلیان شریکی داشت که می‌گفت در این کارخانه یا جای این آدم است یا جای من. شما انتخاب کنید. این آقایی که این جوری کار می‌کند دو روز دیگر صاحب این کارخانه است. من نمی‌توانم این موضوع را تحمل کنم. در نهایت، من با آن‌ها حساب‌وکتاب کردم و از هم جدا شدیم. اما بعد از فوت میکائیلیان همسر ایشان دوباره سراغ من آمد و گفت، شما باید در تولید به ما کمک کنید و بدون این که شریکش متوجه شود من در تولید با ایشان پانزده درصد سهیم شدم و کار را شروع کردیم. ظرفیت کارخانه را همان دوازده تن حفظ کردم. چون وضع مالی‌ام خوب شده بود، آن ده هزار تومان را هم از آن‌ها نمی‌گرفتم.

آن موقع، آن‌ها یک سری دستگاه‌هایی داشتند که نصب نکرده بودند و همسر میکائیلیان با شریکش سر این موضوع اختلاف داشت. شریک میکائیلیان نمی‌خواست دستگاه‌ها نصب شود. همسر میکائیلیان به من گفت چه کار کنیم. گفتم کارخانه که حتما نباید در گیلان باشد. می‌توانیم در آمل کارخانه بزنیم. مجوز گرفتیم و من با یکی از دوستانم که تجربه کار در شرکت‌های پیچک، و یک‌ویک را داشت صحبت کردم و از او خواستم با ما کار کند. گفتم هر چه پیچک به تو می‌دهد من 25 درصد بیش‌تر می‌دهم، بیا با من کار کن.

در نهایت رضایت آن آقا را گرفتم، اما بعد خانمشان گفتند من آمل زندگی نمی‌کنم و دوست دارم تهران بمانم. ایشان در وزارت صنایع کار می‌کرد، گفتم شما یک مجوز کالباس‌سازی برای من در تهران بگیر آن وقت ما هم می‌آییم تهران. این خانم شیرازی بود و خداوند به تازگی فرزندی به آن‌ها داده بود و مادرشان برای مراقبت از فرزند ایشان به تهران آمده بود. من برای دیدن آن‌ها به منزلشان رفتم و دیدم این خانم تا چند روز دیگر باید سر کار برود و نوزاد احتیاج به مراقبت دارد و به هر حال اوضاع حسابی ناجور است. گفتم چرا با خودت لج می‌کنی. تو می‌توانی برگردی شیراز در وزارت صنایع کار کنی مادرت هم از پدرت و هم از بچه‌ات نگه‌داری کند و یک مجوز هم برای ما می‌گیری ما هم می‌آییم آنجا و یک کارخانه سوسیس و کالباس‌سازی درست می‌کنیم. من آن‌جا نماینده پخشی داشتم که با او تماس گرفتنم و گفتم شما جایی سراغ ندارید که برای ما اجاره کنید؟ می‌خواهم شیراز کارخانه بزنم. گفت من خودم یک جایی دارم. من و شریکم رفتیم و محل را دیدیم. خلاصه قرار شد که به اندازه‌ی اجاره قانونی محل، به پخش‌کننده شیرازی‌مان سهام بدهیم. ماشین‌ها را از کارخانه گیلان برداشتیم و آن دوستم را هم که تجربه کار و تولید در دو کارخانه را داشت مدیر تولید کردیم. حالا کارخانه آماده بود، اما پولی نداشتیم که گوشت بخریم و ماشین‌ها را راه بیندازیم. از هر که می‌شناختیم پول قرض گرفتم و گوشت خریدم. فردی از نزدیکان میکائیلیان در کارخانه‌اش کار می‌کرد. به او گفتم تو در سوسیس و کالباس‌سازی استادی، من می خواهم بیایی شیراز و این کاری را که بلدی به ما یاد بدهی او هم قبول کرد. تمامی این ماجراهایی که گفتم قبل از سال ۵۷ اتفاق افتاد.

اوایل انقلاب بود. یک روز ساعت شش صبح داشتم می‌رفتم دفتر که یکی از این پخش‌کننده‌های دوره‌گرد به نام شاطر حسین جلوی من را گرفت و سلام کرد. گفتم چه طوری؟ زد توی سرش و گفت بدبخت شدم. گفتم چرا ؟گفت من، نه‌تا بچه داشتم، دیروز خانمم یک دو قلو به دنیا آورد، حالا شدند یازده‌تا. تو هم که سوسیس‌وکالباس نداری من مانده‌ام این یازده‌تا بچه را چه طوری سیر کنم. گفتم خدا بزرگ است، ناراحت نباش. اما واقعیتش برای شاطر حسین ناراحت شده‌بودم. همان موقع یکی از مشتری‌هایم که برایش دو دستگاه همبرگرزنی وارد کرده بودم با من تماس گرفت و گفت من این دو دستگاه را نمی‌خواهم. هر جور که می توانی این ها را رد کن و پولش را برایم بفرست. ساعت هشت بود و از گیلان هم سوسیس و کالباس نیامده بود. می‌گفتند گوشت نیست. عصر رفتم یک چرخ گوشت خریدم و تصمیم گرفتم در همین دفتر همبرگرسازی راه بیندازم. آن دو دستگاه همبرگر ساز را هم که برای فروش آورده بودم، خودم برداشتم. با آدم‌هایی که در این زمینه کار کرده بودند صحبت کردم و از آن‌ها خواستم همبرگرسازی را یادم بدهند. روز اول از ساعت شش صبح تا ساعت دوازده شب به کمک چهار کارگر، ۱۹۷ عدد همبرگر زدیم. سوسیس و کالباس کم بود. امثال شاطر حسین هم تعدادشان زیاد بود، آنها می‌آمدند جلوی شرکت و همبرگرها را تازه‌ی تازه می بردند و حتی به سردخانه هم نیاز نداشتیم. بنابراین، همبرگر را در همین شرکت راه انداختیم و سوسیس و کالباس در شیراز راه افتاد.»

» از پدر و مادر و خانواده خود بگویید.

من در یک خانواده صددرصد مذهبی بزرگ شدم. پدرم وکیل دادگستری بود. آن زمان بیش از چهار کلاس درس نبود. مادرم هم همان چهار کلاس درس را خوانده بود. پدرم از مکتب‌خانه شروع کرده بود چون آن زمان علم و درس جدید نبود. بعد از مکتب به تهران آمده و در تهران درسش را تمام کرده بود. ابتدا معلمم بود و بعد وکیل دادگستری شد.

» شما فرزند چندم هستی ؟

از پدرم دهم و از مادرم اول.

» چند خواهر و برادر دارید؟

 برادرانم همه در سنین پایین فوت کردند. الان دو برادر و دو خواهر دارم. که همه از من کوچکترند. یک برادر، مدیر عامل فراورده‌های گوشتی آمل و دیگری مدیر عامل کاله است.

» وقتی شما صحبت می‌کنید معلوم است که محور همه‌ی فعالیت‌ها یک نفر بوده: غلامعلی سلیمانی. از کی حس کردید نمی‌توانید با دیگری کار کنید؟
من همیشه حس می‌کردم می‌توانم با دیگران کار کنم. اما این جا آدم‌ها خیلی اهل کار نیستند. همه آدم‌هایی که ابتدا کار را با من شروع کردند، به زور مجبورشان می‌کردم شریکم شوند. مثلا موقعی که همبرگرسازی را شروع کردم از یکی از دوستانم خواستم بیاید و با من کار کند پیشنهاد کردم پنجاه‌در‌صد بیش از کار سابقش به او حقوق بدهم و در سود هم شریکش کنم. گفت اگر نتوانی پولم را بپردازی چه؟ البته درست می‌گفت ،چون آن موقع پولی نداشتم. می‌رفتم تدریس خصوصی می‌کردم تا سر ماه بتوانم پول ایشان را بپردازم.

» پس رشته ریاضی خاصیتش همین است؟

نه. دو خاصیت دارد. اول این که سلول‌های مغزی آدم را باز می‌کند. آدم می‌داند که چه راهی را باید برود. البته به دیگران جسارت نمی‌کنم.

»‌ من هنوز منتظرم پاسخ سوال قبل را بشنوم.

از کلاس هشت و نه به این فکر بودم که کار آزاد داشته باشم. آن موقع به هم‌کلاسی‌هایم که الان بعضی از آن‌ها همکاران من هستند، می‌گفتم ما می‌توانیم با دو هزار تومان یک تاکسی بخریم و در شهر آمل با هم کار کنیم. آن موقع می‌توانستیم این کار را بکنیم. به‌ویژه این که یکی از دوستانم وضع خوبی داشت و می‌توانست این پول را فراهم کند. اما هم‌کلاسی‌هایم  به من می‌خندیدند و می‌گفتند تو خل شدی.
بعد در دانشگاه هم به این فکر می‌کردم که باید کار کنم. با این که در خانواده‌ای مرفه بزرگ شده بودم، اما مرتب به این فکر می‌کردم که باید کسب‌وکار راه بیندازم. پدرم مخالف بود. می‌گفت آدم باید عالم باشد. باید درس بخواند. چون خودش عاشق درس خواندن بود. اما من اعتقاد نداشتم که آدم باید فقط درس بخواند. می‌گفتم آدم باید زندگی کند. برای زندگی علاوه بر این که نیاز به فکر و عقل هست، نیاز به پول هم هست. برای به دست آوردن پول هم باید کار کرد. بنا بر این همیشه به این فکر می‌کردم که چه کاری باید انجام دهم. آن موقع که دانشجو بودم بیش از ماهی هزار تومان درآمد داشتم. سی‌صد تومان از دانشگاه می‌گرفتم. هفته‌ای دو روز هم در یک مدرسه کار می‌کردم. ماهی سی‌صد تومان هم آن جا در آمد داشتم. ماهی شش‌صد یا هفت‌صد تومان هم تدریس خصوصی می‌کردم. خلاصه وضعم از بقیه دانشجو ها بهتر بود. چون عقیده داشتم باید پول در بیاورم تا بهتر زندگی کنم. از همان موقع می‌گفتم با کسانی که کار می‌کنم حتما نباید پول داشته باشند باید یک طوری آن‌ها را شریک کنم. می‌گفتم شما شریک شوید این حقوقتان این هم حق شراکتتان. دیگر هر روز نمی‌آمدند به من بگویند حقوقمان کم است. در واقع، هر چه درآمد بهتر بود دریافتی آن‌ها هم بهتر بود. آن‌ها را با علاقه آوردم. تولید را به آن‌هایی سپردم که تجربه داشتند. البته برای شریک کردن آدم‌ها هم منطقی داشتم، همه این افراد را بر اساس روابط و برخوردهایی که داشتم به خوبی می‌شناختم. بر اساس این شناخت هر کدام از آن ها را برای کاری انتخاب می کردم و در کار با او شریک می شدم. همه این افراد پیش از شراکت مشاوران من هم بودند.

در واقع، من هم دستگاه‌ها و هم بازار را می‌شناختم، هم نیازها را می‌دیدم، هم صنعت را می‌شناختم. از بین سی تا چهل صنعت مختلف صنایع گوشتی را انتخاب کردم. آن شرکت مارکتینگ سرویس اند ری‌سرچ خیلی به من کمک کرد. با این که بورس، بورس راه و ساختمان بود . من صنایع غذایی را انتخاب کردم. چون می‌دیدم آینده بهتری دارد. از صنایع غذایی هم گوشت را انتخاب کردم. چون سوددهی بیش‌تری داشت.

» شما از مقطعی بالاخره تشکیل هیات مدیره دادید. چند نفر از اعضای هیات مدیره از خانواده شما هستند؟
روزهای اول که شرکتی را تاسیس می‌کردیم مثل شرکت سولیکو یا دمس یا شرکت تهران، براساس شرکایی که داشتیم اعضای هیات مدیره تشکیل می‌شد. شرکت آمل را که تاسیس کردیم، چون برادرم آمل بود من و دو تن از برادرانم و یکی از دوستانمان اعضای هیات مدیره شدیم. در بوشهر هم هیات مدیره چهار نفره بود که همه غریبه بودند. در کاله هم چون سهام‌دار اصلی خودم بودم  اعضای هیات مدیره غیر از خودم، دو تن از برادرانم و یکی از دوستانم بودند. اما تصمیم‌گیرنده در همه این شرکت‌ها خودم هستم.

»‌ نفر چهارم در هیات مدیره چه می‌کند؟

در واقع، کارخانه‌ها دو نفره اداره می‌شوند. کل کارهای مربوط به شرکت را انجام می‌دهند. کلیه برنامه‌ریزی، بازاریابی، فروش، خرید ماشین‌آلات با خودم بوده و هست. این افراد فقط تصمیمات من را اجرا می‌کنند.

» چرا؟ چه فلسفه‌ای دارید که نمی‌خواهید هر یک از اعضای هیات مدیره حوزه خاصی را اداره کنند؟  
یک موقعی هست که کار تازه شروع می‌شود. ما نه امکانات و نه بودجه‌ای داریم تا بتوانیم کار را بر اساس روال مهندسان مشاور تنظیم کنیم. هر واحدی که شروع کردم از صفر شروع کردم. یعنی حتی زمینش را قسطی می‌خریدم. ماشین را هم دست دوم می‌خریدم. تمام این‌ها را با حداقل هزینه می‌خریدم. به این راه حل‌ها هم خودم می‌رسیدم. ممکن بود توزیع را به کسی محول کنم. اما با نظر من با دستور من و با برنامه من انجام می‌شد. این همه مسئولیت را به عهده می‌گرفتم برای این که بتوانم کار را جمع کنم. اما امروز که این شرکت‌ها شکل گرفته‌است، شرکت‌ها را بر اساس سیستم‌های مدیریتی نوین اداره می‌کنم. یعنی می‌گویم در اعضای هیات مدیره باید یک فرد آشنا به امور مالی، فردی آشنا به بازاریابی یا تولید وجود داشته باشد. خودم هم هستم. آن‌ها هر کدام یک رای دارند، خودم دو رای. چون آن‌ها را از بین نیروهای جوان استخدام می‌کنم. همه‌جا کنار آدم‌های قدیمی یک آدم جدید استخدام می‌کنم. ۹۹ در صد آن‌ها فوق لیسانس هستند و از دانشگاه‌های معتبر فارغ التحصیل شده‌اند. چون می‌خواهم از ترکیب تجربه قدیمی‌ها و علم جدید بهره‌وری خوبی داشته باشم. این روش را هشت نه سالی هست که پیاده می‌کنم.

» چه چشم‌اندازی برای این مجموعه دارید؟ برای نسل آینده آن را چه طور می‌بینید؟

من می خواهم این شرکت‌ها را در حد شرکت‌های صاحب‌نام اروپایی امریکایی پیش ببرم. الان دارم با شرکت‌های بزرگی چون نستله، دنون، کمپینا، بل، هوخلند و امی صحبت می‌کنم. با هر کدام در زمینه‌ای خاص برای سرمایه‌گذاری صحبت می‌کنم. من محتاج پول نیستم، اما به تجربه دویست ساله آن‌ها نیاز دارم. این شرکت‌ها پس از بررسی‌هایی که انجام دادند مجموعه ما را به عنوان بهترین در ایران تشخیص دادند. این برای من افتخار است که بعد از پانزدهبیست سال به جایی رسیدم که شرکتی اروپایی ما را قبول دارد. توزیع و فروش را از جایی کپی نکردیم، بلکه ابداع کردیم. پیش از ما هیچ‌کس در ایران لبنیات را در سراسر ایران توزیع نمی کرد، اما ما این کار را انجام دادیم. از ابتدا روی کیفیت کار کردیم. استاندارد کیفی را از اول برای خودمان در نظر گرفتیم که حتی از استاندارد کیفی در ایران هم بالاتر بود. یعنی کیفیت محصولات ما طوری است که اروپایی‌ها آن را در حد استاندارد‌های اروپایی می‌بینند. با امکانات و تجهیزات و ماشین‌آلاتی که ما کار می‌کنیم در تصور اروپایی‌ها نیست که بتوانیم محصولات را بااین کیفیت در این جا تولید کنیم و برایشان شگفت‌آور است.

» به هر حال مسئله جانشین واقعیتی است که نمی‌توان از آن فرار کرد. آیا فکر کرده‌اید این سازمان باید بعد از شما هم حداقل به خوبی الان بچرخد؟

صد در صد باید بهتر از الان باشد. از روز اول به این موضوع فکر کرده‌ام. این مجموعه‌هایی که می‌سازم هیچ کدام را برای خودم نمی‌سازم. این‌ها را به وجود می‌آورم و تحویل یکی از آقایان میدهم. اگر دیروز من با کمک دوستان، کارخانه‌ای را راه‌اندازی کردم امروز ما در ردیف دوم هستیم. ردیف اول مدیران جوانی هستند که این کارخانه را اداره می‌کنند. اگر ما کاله را با چهار لیتر شیر راه انداختیم و امروز با چهار صد تن شیر و ده تن پنیر به کارش ادامه می‌دهد، ما در ردیف دوم هستیم و مدیران جوان این کار را ادامه می‌دهند. روش ما مثل دوی چهارصد متر است. صد متر اول را ما رفتیم، برای صد متر دوم کار را به مدیران جوان سپردیم. و آن‌ها هم باید صد متر سوم را به دیگران بسپرند. اما شرکت باید به صورت عمودی بالا برود. من حیفم می‌آید، چون شرکت‌های اروپایی رشدشان از من هم بیش‌تر است. من می‌خواهم شتابم را از آن‌ها بیش‌تر کنم. مجموعه‌ام را بهتر کنم. من دنبال نوآوری و تاسیس شرکت‌های جدید هستم.

» آیا ضوابط کاله ،شرایط وارد شدن به بورس را دارد؟

من نمی‌خواهم وارد بورس بشوم.

» نمی‌خواهید شرکت را سهامی عام کنید؟

نه. من نیازی به پول ندارم. من نیاز به اطلاعات و نوآوری دارم. این‌ها برای من میلیاردها دلار ارزش دارد. من به کمک این اطلاعات می‌توانم بقیه واحدها را بهتر بسازم و راهبری کنم. واحدهای جدید را با اصول اروپایی بسازم.

» ضعف‌های عمده نظام سیاست‌گذار ما کجاست؟

من وارد این مقولات نمی‌شوم کاری به این‌ها ندارم. هر چه باشد من مسائلم را حل می‌کنم و تا به حال هم همین اتفاق افتاده‌است. بگذارید مثالی برای شما بزنم. دولت و وزیر صنایع وقت گفت به تو ارز نمی‌دهم. می‌خواستم کارخانه لبنی آمل را راه بیندازم. از وزیر وقت در خواست ارز برای وارد کردن ماشین‌آلات کردم اما نپذیرفتند. این موضوع مرا ناامید نکرد. با ارز آزاد ماشین‌های دست دوم خریدم و کارم را راه انداختم. یک روز همان آقای وزیر، کارخانه‌دارها را جمع کرد تا نسبت به ارزی که از دولت گرفته بودند پاسخ‌گو باشند. من یک کارتن همراه خودم به جلسه برده بودم. وقتی نوبت به من رسید کارتن را باز کردم و انواع پنیری را که تولید کرده بودیم به ایشان نشان دادم: پنیر گودا، پارمسان، پروسس. پرسید این‌ها چیست؟ گفتم مگر نمی‌خواهید پنیر تولید کنید. من بدون ارز دولتی این پنیرها را تولید کرده‌ام. این آدم یک‌مرتبه رنگ و رویش عوض شد. اخلاقش عوض شد و گفت آقایان من فردی مثل ایشان می‌خواهم. گفتم شما ارز را به این‌ها دادید، کار را  از من می‌خواهید؟ گفت چه می‌خواهید؟ گفتم ارز، مجوز. به من دویست هزار دلار بدهید که این سه ماشینی که احتیاج دارم بیاورم. به هر حال من با هرسازی که بزنند می‌رقصم تا بتوانم مشکلم را حل کنم. هدف دارم و هدفم پول در آوردن نیست که بگویم برای من می‌ارزد یا نمی‌ارزد. هدف من ایجاد کار است. ایجاد صنعت است. بقای کشور را در صنعت می‌بینم نه تجارت، متأسفانه مملکت به سمت تجارت پیش می‌رود.

» تنوع محصول شما زیاد است. حتی محصولاتی که با سلیقه و ذایقه ایرانی‌ها هماهنگی ندارد. به همین دلیل بخشی از محصولات شما با استقبال عمومی مواجه نمی‌شود. با چه نگاهی به تولید محصول جدید می‌پردازید؟

من از ابتدا دنبال نوآوری بودم. هرچیزی که در اروپا می‌دیدم می‌خواستم این جا تولید کنم. بعضی از محصولاتم مورد استقبال هم واقع نمی‌شد. دولت ما را به علت نوآوری جریمه می‌کرد. ما جریمه را هم قبول می‌کردیم. جنس ما را حراج کردند به این علت که جنس نو تولید می‌کردیم. اما من باز هم جنس نو تولید می‌کردم. سهمیه من را قطع کردند. اما باز هم جنس نو تولید می‌کردم. این یک خواسته است. یادم می‌آید روزی در شرکت داشتیم ماست می‌خوردیم. ماست آن موقع ۲.۵ درصد چربی بود که صنایع شیر تولید می‌کرد. روی میز مقداری خامه بود. با ماست مخلوط کردم دیدم چیز جالب و خوشمزه‌ای است به مدیر تولید گفتم فردا باید ماست خامه‌ای تولید کنی. گفت ماست خامه‌ای چی‌ست؟ گفتم: هیچی چربی شیر را بالا می‌بری کمی هم خامه می‌ریزی می‌شود ماست خامه‌ای. چون صنایع شیر (پگاه) ماست ۲.۵ درصد داشت به بچه‌ها گفتم ماست کارخانه ما باید حداقل سه درصد چربی داشته‌باشد. ما باید فرق داشته باشیم. در مورد ماست چکیده هم همین اتفاق افتاد. فکر کردم چرا نباید ماست سنتی خودمان را تولید کنیم. شاید بیش از یک سال طول کشید تا ما توانستیم تولید ماست چکیده را ماشینی کنیم.
واقعیت این است که برایم مهم نبود بازار این را قبول می‌کند یا نه. من تولید و نوآوری را دوست دارم. فکر می‌کنم هرکس ذایقه‌ای دارد. هیچ دلیلی وجود ندارد همه از پنیر فتا خوششان بیاید. من عشقم تولید و نوآوری است. این تنوع تولید باعث ضرر من هم می‌شود. اما برایم مهم نیست. ضرر را هم قبول می‌کنم تا لذت ببرم.